Afgang van een Pakordin
Zurstom zat in een hoekje van de kamer met een glas water in de hand. De waterkaraf die ze hem gegeven hadden om z’n kop weer helder te krijgen was al bijna leeg, en nog had hij geen idee wat er gisteravond precies was gebeurd. Hij was met een aantal vrienden wat gaan drinken voor een verjaardag, helemaal niks bijzonders. Ergens had Siegmar een grote fles wodka en één glas bestelt. Geen idee waarvoor. Het laatste wat hij zich kan herinneren gevraagd te hebben was: "Wat ga je daar mee doen?" Siegmar had mysterieus geglimlacht "Een spelletje". Daarna werd het erg onduidelijk, nog wel iets van een eufories gevoel, alsof hij geluk had in dat onbekende spel misschien?
En toen dat hij met een barstende koppijn bruut wakker gerammeld werd door zijn moeder. "Wat heb je met Blanca gedaan? Dorpshoofd Ybert, is samen met haar ouders en tantes hier om genoegdoening te eisen!" Ze werd heel schaapachtig aangekeken. "Je zou haar bezoedeld hebben!! Nu sta op, kleed je aan en wacht in de achterkamer en probeer te herinneren wat er gebeurd is. Blanca is dan misschien wel een minderwaardig schepsel, ze is wel Ybert zijn achternichtje en het richt onze familie ten gronde om uit zijn aanzien te vallen!! Je weet hoeveel opdrachten je vader en je ooms van zijn familie krijgen"
Zo was ze weggegaan en daar zat hij nu. Er werd vast onderhandeld en getuigen gezocht maar hij wist nog steeds niks en vreesde dat zijn vrienden niet veel bruikbaardere antwoorden zouden geven. Dit kon haast niet meer goed uitpakken.
Hij sloop terug naar zijn kamer. Van voor hoorde hij drukke serieuze gesprekken die net niet te verstaan waren, maar zijn moeder klonk vreemd, anders dan normaal. Hij pakte het hoognodige in en aan zijn rugzak, en alles van waarde in een buidel, op een paar munten na die hij bij zich stak.
Terug gaand naar zijn laatste water hoorde hij de woonkamerdeur openen en daarmee kwamen en aantal flarden gesprek mee waarvan een woord insloeg als een bom:’verbanning’. Hij wist het eigenlijk al, maar het horen maakte het ineens wel heel echt. Met dat de deur sloot en de rest weer terugkeerde kon hij weer bewegen. Toen hij omkeep zag hij nog net zijn moeder snikkend hun slaapkamer in vluchten.
Hij zette zich weer in de stoel en wachtend op het oordeel terwijl hij zenuwachtig met zijn nagelriemen bezig was. Iets later kwam iedereen in stilte binnen. Zijn ouders en tantes en Blanca’s ouders, tantes en Ybert.Er was nog wat geschuifel toen zijn vader de stilte doorbrak "Je kunt de beschuldigingen? Alle getuigen die je gister weg hebben zien gaan zeggen dat je zover wat was dat alles mogelijk is. Nog iets te zeggen?"
Toen zijn vader was gaan spreken was hij opgestaan en heeft het met gebogen hoofd aangehoord. Voor zijn antwoord kijk hij iedereen aan "Ik kan niks inbrengen ter verdediging." Hierbij sloeg hij heel even de ogen neer om dan weer door te gaan "Ik doe afstand van mijn familienaam en bied alles van waarde" wijzend naar de buidel die hij op tafel gelegd had "aan als schadevergoeding en zal ons dorp binnen een uur verlaten" In de ogen van zijn ouders zag hij een traan verschijnen, maar ook een glans van trots dat hij deed wat moest gebeuren. Blanca’s familie keek elkaar effe aan en toen pakte haar moeder de buidel op en verlieten zij en zijn tantes zwijgend het huis.
Na een emotioneel en snel afscheid verliet Zurstom het dorp.